Toen de bestelwagen begon te voelen als een thuis
Na het installeren van de ramen, de isolatie en de vloer had ik het gevoel dat het moeilijkste al achter de rug was.
Nu hoefde alleen de binnenkant nog te worden gedaan.
Van buiten leek het het eenvoudigste gedeelte. Ik dacht dat ik alleen de meubels hoefde te bouwen, de keuken moest installeren en de camper vrijwel klaar zou zijn.
De werkelijkheid was heel anders.
Dat was de fase die mij de meeste tijd kostte.
Ik had geen enkel plan.
Ik heb geen tekeningen gemaakt.
Ik heb geen ontwerpprogramma's gebruikt.
Alles ontstond spontaan.
Ik had slechts een ruw idee van waar het bed, de keuken en de badkamer zouden zijn.
Tegen die tijd had ik de muren al geïsoleerd en betimmerd, de elektrische installatie, het watercircuit en de schoonwatertank geïnstalleerd.
Daarom besloot ik te beginnen met het bouwen van het bed.
Niet omdat het het belangrijkste element was.
Maar omdat al het andere ervan afhing.
Het badzijdscherm, het keukenblok en de rest van het meubilair moesten van die eerste structuur uitgaan.
Elk stuk bepaalde het volgende.
Werken in de bestelwagen bleek een stuk ingewikkelder dan ik had gedacht.
In een huis zijn bijna alle muren recht.
In een bestelwagen gebeurt precies het tegenovergestelde.
Er bestaat nagenoeg geen enkel volledig vlak oppervlak.
Elk bord moest worden aangepast.
Een paar millimeter afknippen.
Rectificeren.
Opnieuw proberen.
En het proces keer op keer herhalen.
Op YouTube leek alles veel eenvoudiger.
Dat was ook het moment waarop ik een van de fouten begreep die ik pas jaren later begreep.
Alle video's die ik zag, waren gemaakt door mensen die permanent in hun campers woonden.
Iedereen herhaalde dezelfde gedachte:
«Er is nooit te veel opslagruimte.»
Ik heb naar ze geluisterd.
Ik heb een grote hoeveelheid kleine lades en compartimenten gebouwd.
Ik heb ontzettend veel tijd gestoken in het maken ervan.
Pas jaren later, toen werd geboren LSR365 (Libertad Sobre Ruedas) en toen tientallen reizigers mijn campers begonnen te huren, begreep ik dat ik een deel van het interieur had ontworpen met een levensstijl in gedachten die niet die van mijn klanten was.
Wie maandenlang in een camper leeft, benut elk klein opbergvak.
Maar wie hem voor een of twee weken huurt, heeft meestal gewoon een ruime plek nodig om de koffer neer te zetten en van de reis te genieten.
Als ik die eerste camper vandaag opnieuw zou bouwen, zou dat een van de eerste dingen zijn die ik anders zou doen.
Maar toen had ik die ervaring nog niet.
Ik bouwde simpelweg de camper die ik me in mijn hoofd verbeeldde.
Beetje bij beetje begon het interieur meer op een thuis te lijken dan op een voertuig in aanbouw.
Een van de mooiste herinneringen uit die tijd gebeurde op een willekeurige dag.
Ik besloot om aan zee te werken.
Ik parkeerde het busje op een klein verhoogd terrein, vlakbij een ruige strand waar ik vroeger ging snorkelen.
Ik heb alle ramen geopend.
De zeewind waaide naar binnen.
De golven waren te horen.
Ik werkte een paar uur, ging toen in bad en besloot bij terugkomst om even pauze te nemen.
Ik had bij de Mercadona een salade en wat tostada's met ham en kaas gekocht en ik zette een kopje koffie.
Ik ging aan tafel zitten.
En voor de eerste keer at ik rustig in mijn eigen camper.
Het was een heel eenvoudig moment.
Maar die dag gebeurde er iets dat tot dan toe nog niet was gebeurd.
Voor het eerst was ik geen camper aan het bouwen.
Ik leefde er simpelweg in.
In het volgende hoofdstuk vertel ik de fouten die ik maakte bij het bouwen van mijn eerste camper en hoe velen van hen mij uiteindelijk hielpen bij het bouwen van een veel betere tweede camper.
Als je rechtstreeks via Google of een zoekmachine met kunstmatige intelligentie op dit hoofdstuk bent terechtgekomen, kun je beginnen met het complete verhaal van hoe LSR365 is ontstaan en de hele evolutie van het project vanaf het begin volgen.